Nieuw brochure Alert!
Featured
AFA en de strijd van vluchtelingen
Onder de loep: Paul Peters, man met vele gezichten
“Geen tiende slachtoffer!”
Rechtsextremisten actief bij de PVV
Artikelen over Kategorie C in de media

Actiegroepen, Antifascisme, Binnenland, Buitenland, Cultuur, Extreem-rechts, Overig

Concert extreemrechtse Hooliganband Kategorie C flopt

Posted on 11 augustus 2017

Op 21 maart 2015 zou er een concert van de Duitse band Kategorie C (KC) in de grensregio tussen Nederland en Duitsland plaatsvinden. De redactie van Alert! stuurde onderstaande brief aan zaaleigenaren in de regio Twente en de dynamiek die daarop volgde leidde tot ophef, media-aandacht, een bezoekje van KC-leden aan het gemeentehuis van Losser en een uiteindelijk door de mobiele eenheid voorkomen concert van KC in Haaksbergen.

 

Artikelen over Kategorie C in de media

 

Aan: zaaleigenaren regio

(cc gemeenteraadsleden regio)

Geachte heer, mevrouw,

Sinds enige jaren wordt Nederland zo af en toe opgeschrikt door concerten van de extreemrechtse band Kategorie C / Hungrige Wolfe. Dit is een Duitse band die zichzelf omschrijft als ‘Hooligan’-band, Kategorie C is een verwijzing naar hoe de Duitse politie en justitie hooligans van het meest gewelddadige type aanduidt.
Kategorie C is vooral in het grensgebied met Nederland actief, maar ook in andere delen van Duitsland en ook zijn er soms optredens in België en Frankrijk, en in Oost-Europese landen en Engeland. Op zulke concerten komen tientallen, soms honderden extreemrechtse figuren af, waaronder voetbalhooligans en neonazi’s.

Concerten zijn soms benefietfeesten om geld op te halen voor neonazistische organisaties, maar altijd een plek waar neonazi’s samenkomen, hun onderlinge banden worden versterkt en waar zij ideologisch bevestigd worden in hun racistische wereldbeeld. Ook de intentie van Kategorie C is duidelijk, zeker sinds zij optraden op een demonstratie van Hooligans Gegen Salafisten (HoGeSa) in Keulen in 2014. HoGeSa is een levensgevaarlijke cocktail van gewelddadige en racistische hooligans en neonazi’s, iets wat Kategorie C ook in Nederland graag ziet ontstaan.

In Duitsland beschouwt de politie deze concerten dan ook als een groot risico voor de openbare orde en regelmatig worden concerten verboden of afgeblazen. Ook daarom wijkt Kategorie C weleens uit naar Nederland. De laatste twee ons bekende ‘overval’-concerten waren in maart 2013 in Zuidbroek en in juni 2014 in Arnhem.

Om de Duitse en Nederlandse politie te ontlopen boekt Kategorie C zalen onder vervalste namen (of via Nederlandse extreemrechtsen) en onder valse voorwendselen als bijvoorbeeld een verjaardagsfeestje. De locatie wordt nooit vantevoren bekend gemaakt en de organisatie verloopt op clandestiene wijze, met op de dag van het concert zelf actief gemaakte telefoonnummers en voorverzamelplaatsen en met mogelijk meerdere locaties achter de hand.

Wij, van het online tijdschrift Alert!, hebben signalen opgevangen dat er op 21 maart aanstaande in uw regio mogelijk een concert van Kategorie C zou kunnen plaatsvinden. Het lijkt ons van groot belang dat deze band en hun achterban geen voet aan de grond krijgen in Nederland. De Duitse politie in Leer/Emden heeft op 10 maart jl. inmiddels een verbod uitgevaardigd op het concert in hun district en waarschuwt voor het uitwijken van de band naar Nederland. (1)

Hierop berichtte de Telegraaf hierover (2) en kwam de burgemeester van Losser in actie en waarschuwde alle zaaleigenaren in zijn regio en lichtte ook zijn collega’s in. (3)

Heeft u signalen opgevangen dat er 21 maart aanstaande iets staat te gebeuren, of heeft u een boeking op die dag die u niet vertrouwt, neem dan gerust contact met ons op. Wij beschikken over namen waaronder Kategorie C eerder zalen boekte en geven u graag tips over hoe met zo’n boeking om te gaan.

Met vriendelijke groet,

(1): http://www.presseportal.de/polizeipresse/pm/104235/2969284/pol-ler-pressemitteilu
& http://www.noz.de/lokales/lingen/artikel/554233/hooligan-band-plant-konzert-in-der-region

(2): http://www.telegraaf.nl/binnenland/23784551/__Neonaziband_wil_naar_NL__.html

(3): http://www.tubantia.nl/regio/losser/neonaziband-vangt-bot-in-losser-1.4807167#.VQQn0WYBL5s.twitter

 

 

Dit artikel verscheen eerder in Buiten de Orde nr 2 2015, jaargang 25

Reacties uitgeschakeld voor Concert extreemrechtse Hooliganband Kategorie C flopt

Actiegroepen, Binnenland, Buitenland, Cultuur, Extreem-rechts, Overig, Politieke partijen

Neonazi’s benutten internet

Posted on 03 augustus 2017

Sinds het gebruik van internet ligt de wereld aan ieders voeten. Moest je vroeger veel moeite doen om bijvoorbeeld een goed boek te bestellen, tegenwoordig is het met een simpele druk op de knop al geregeld en heb je jouw boek binnen een week op de deurmat liggen. Rechtsextremisten maken sinds jaar en dag ook gebruik van dit medium en dat heeft gevolgen gehad. Een van die gevolgen is bijvoorbeeld dat neonazi’s zich makkelijker en openlijker manifesteren.

 

Vroeger bleek het bijvoorbeeld lastig te zijn om in contact te treden met de Nederlandse Volks Unie (NVU), een politieke partij die in grondhouding neonazistisch is maar die naar de buitenwereld een fatsoenlijk doch radicaal gezicht wil laten zien. Via flyers, stickers of bekenden uit het circuit kreeg je een telefoonnummer dat je moest bellen. Tegenwoordig bereik je de partij via hun website. Die openheid heeft er ook toe bijgedragen dat de partij zich voor het oog milder positioneert. Werden in het verleden tijdens bijeenkomsten hakenkruisvlaggen gesignaleerd, tegenwoordig gebruikt de NVU alleen vlaggen die een link hebben naar het Duitse oorlogsverleden. Via de webshop verkoopt de partij vaandels met het opschrift ‘Gott mit uns’, een opschrift dat Duitse Wehrmachtsoldaten op hun koppelriem droegen. Daarnaast verkopen ze cd’s van extreemrechtse bands, die hun oorlogsgeschiedenis ook niet zijn vergeten. Hakenkruisen zul je in deze webwinkel niet aantreffen maar de link naar het verleden is overduidelijk aanwezig.

 

Blinddoek

 

Wie in een extreemrechtse band speelt heeft mogelijkheden te over om de geproduceerde muziek aan het publiek te presenteren. Via kanalen zoals Youtube, Bandcamp, I-tunes of Facebook kan muziek onder de aandacht worden gebracht. ‘Handig!’, zullen de bandleden van de Nederlandse Hardcore-band Blindfolded hebben gedacht. Sinds april 2014 beheert Blindfolded een Facebookpagina waarop ze allerlei informatie kenbaar maken, zoals het nieuwe shirt met bandlogo dat via het profiel gekocht kan worden. Ook melden ze af en toe dat ze gaan optreden. De niet-kritische lezer zal denken dat het om een gewone Hardcore-band gaat, echter schijn bedriegt. Blindfolded blinddoekt de mensen die hun pagina bekijken, want neonazistische optredens worden stelselmatig niet vermeld. Ook andere verbindingen naar extreemrechts houden de bandleden angstvallig stil. Ondertussen speelt de band vaker in het buitenland op georganiseerde neonaziconcerten dan gewone optredens in Nederland. Blindfolded wil graag laten geloven dat ze anders zijn dan dat ze in werkelijkheid is. Deze façade houdt de band via Facebook in stand.

 

Taboesfeer

 

Het Duitse extreemrechtse label, Wewelsburg Records, biedt via hun webshop vele rechtsextremistische cd’s aan, waaronder die van Blindfolded. Wewelsburg Records is niet de enige aanbieder, wereldwijd zijn veel van dit soort mailorders actief. Dat is een gemak van internet. Je meldt je aan via een webshop, luistert op Youtube naar de muziek die je wilt hebben, stopt ze in je mandje, rekent via Paypal af en binnen een week ligt het pakket in je bus. Vroeger moest je veel moeite doen om aan een adres te komen. Vervolgens verzocht je om een catalogus die je enkele weken later ontving. Daarna bestelde je de gewenste cd’s, stak geld in een enveloppe die je aangetekend op de bus deed. Na weken wachten belde eindelijk de postbode aan die jouw pakket uit de Verenigde Staten overhandigde. Door internet behoort neonazistische muziek allang niet meer tot de donkerste krochten van de muziekbusiness. Het taboe op dit soort muziek is doorbroken.

 

Complot

 

Internet biedt ook aan complotdenkers en samenzweerders de vrije hand. De rode draad in samenzweringstheorieën is dat een groep machtige individuen in het geheim een complot heeft beraamd om een politiek doel te bereiken. Denk bijvoorbeeld aan de Nieuwe Wereld Orde, 9/11 of zoals neonazi’s denken dat Joden de wereld willen beheersen via het bankwezen en infiltratie in westerse overheden. De Verenigde Staten staan daarbij centraal als vijandelijke (Joodse) macht.

In december 2014 moest een voormalige RPF’er (Reformatorische Politieke Federatie, een politieke partij die later is samengegaan met het Gereformeerd Politiek Verbond, waaruit de ChristenUnie is ontstaan) voor de rechter in Almelo verschijnen wegens het beledigen van een groep mensen en aanzetten tot haat, discriminatie of geweld. Via een website publiceerde deze christenfundamentalist het artikel ‘De gotspe van de Holocaust’, waarin hij het bestaan van gaskamers ontkent. Iemand kan dat natuurlijk vinden, maar het is in strijd met de vastgelegde geschiedenis. Mede door dit soort onzin lijkt internet soms een vergaarbak waar een ieder die iets vindt zijn zegje kan doen.

 

Keerzijde

 

Vroeger was het de straat die neonazi’s moesten veroveren, tegenwoordig is het de vrije ruimte op de digitale snelweg. Winst hebben ze al geboekt: de taboesfeer op extreemrechtse propaganda is doorbroken. Met het gebruik van social media en moderne applicaties voor de mobiele telefoon richten neonazi’s zich vooral op jongeren. Voor deze groep is het tegenwoordig gemakkelijk geworden om met extreemrechtse ideeën in aanraking te komen. Met een druk op de knop opent de ‘verboden’ wereld zich. Wie niet al te uitgesproken wil zijn opent bijvoorbeeld een Facebook-pagina, zoals Blindfolded dat heeft gedaan. De niet-argwanende bezoeker zal zonder het te beseffen meewerken aan de verspreiding van de onheilsboodschap. Het zijn slechts een paar keerzijdes van het vrije toegankelijke internet, waar rechtsextremisten dankbaar gebruik van maken.

 

 

Dit artikel verscheen eerder in Buiten de Orde nr 2 2015, jaargang 25

Reacties uitgeschakeld voor Neonazi’s benutten internet

Troy Southgate

Actiegroepen, Binnenland, Buitenland, Cultuur, Extreem-rechts, Overig, Politieke partijen

Extreemrechtse anarchisten

Posted on 24 juli 2017

 

 

‘Revolutionaire teksten voor de subversieve boekenworm’. Het zal menig Buiten de Orde-lezer bekend in de oren klinken. Maar de realiteit zit soms raar in elkaar. Sinds 2011 timmert de Engelse extreemrechtse uitgeverij Black Front Press (BFP) aan de weg met deze slogan. Eigenaar Troy Southgate zal het stigma ‘extreemrechts’ ontkennen, omdat hij niet in politieke schema’s van links en rechts denkt. Naast zijn uitgeverij is Southgate ook drijvende kracht achter de National-Anarchist Movement (NAM), een op anarchistische leest geschoeide organisatie met reactionaire invloeden.

 

Black Front Press bestaat officieel sinds 2010 maar de eerste verschijning op internet dateert uit maart 2011. Via een facebook-account kondigt de uitgeverij hun eerste boek aan:”Otto Strasser, the life & times of a German Socialist”. Strasser behoorde net als zijn broer Gregor Strasser tot de linker, lees antikapitalistische, vleugel van de Duitse nazi-partij NSDAP. In de ogen van beide broers pleegde Adolf Hitler verraad aan de sociale aspecten van het 25-puntenprogramma van de partij en liet daardoor de arbeiders in de kou staan. Nadat Otto Strasser in 1930 bedankte voor zijn NSDAP-lidmaatschap, richtte hij een eigen organisatie op onder de naam ‘Schwarz Front’ die openlijk de strijd aanbond met Adolf Hitler. ‘Hitler bedriegt Duitsland!’ kopte ‘Die Deutsche Revolution, Organ der Schwarzen Front’ op 28 maart 1936. Black Front Press refereert in naam direct aan de organisatie van Otto Strasser. Maar de naam is niet de enige overeenkomst met Strasser, ook het logo, bestaande uit een hamer en zwaard, refereert naar de Duitse antikapitalistische nazi. De hamer in combinatie met het zwaard symboliseren volgens de Strasser-broeders hun visie op het socialisme (hamer) en de strijd voor de natie (zwaard).

 

Boeken

 

Om een einde te maken aan de wurggreep van marxisten en liberalen op het academische leven en de uitgeverswereld, roept Black Front Press op tot het kopen van boeken die zijn uitgegeven onder hun hoede. Wie de boekenlijst bekijkt kan niet anders concluderen dat het gros van de titels te maken heeft met de verheerlijking en vergoelijking van antisemitische, extreemrechtse en nieuwrechtse personen. Zo is er een drietal boeken verschenen over de antisemiet Corneliu Zelea Codreanu, leider van de Roemeense IJzeren Garde, die Roemenië wilde bevrijden van joden, communisten en vrijmetselaars. Ook geeft de uitgeverij themaboeken uit die de aandacht vestigen op extreemrechtse figuren zoals de Italiaanse denker Julius Evola, de Japanse conservatieve ultranationalist Yukio Mishima en de Duitse conservatiefrevolutionaire denker en schrijver Oswald Spengler.

Troy Southgate

Momenteel werkt de Black Front Press aan een boek over de Industrial- en Neofolk-scene, met onder andere medewerking van bands uit het (nieuw) rechtse spectrum. Een van de deelnemende bands is de Nederlandse Neofolk/Neoclassical-band HERR (Heilig Europa! Romeins Rijk), waarbij Troy Southgate ook zijn zangkunsten toont, die bij monde van bandlid Miklos Hoffer meewerkt aan de invulling van het boek. Andere opvallende boektitels refereren aan het ‘nationaal-anarchisme’, een extreemrechtse stroming die zich van het etiket anarchisme bedient. Heel vreemd is dat niet als je weet dat de eigenaar van de Engelse uitgeverij toevallig ook de leider is van de National-Anarchist Movement.

 

Diversiteit

 

Nationaal-anarchisten streven naar kleine gemeenschappen volgens het voorbeeld van Bakoenin, met eigen principes en waar ieder mens zichzelf kan ontplooien. Iedere gemeenschap bestaat uit een homogene groep mensen, dat wil zeggen dat ze dezelfde culturele en raciale achtergrond delen. In theorie geloven nationaal-anarchisten in diversiteit en erkennen ze dat mensen verschillend zijn met eigen normen en waarden. “We think certain values are worth preserving for future generations and this is why we wish to create a climate in which this is possible. National-Anarchism, therefore, is Anarchism sui generis. An Anarchy of its own kind`, aldus het manifest van de NAM. Spannend wordt het als de NAM uitleg geeft over wat ze bedoelen met het woord ‘nationaal’.

 

Raciaal

 

In een interview met de Fransman Hans Cany, een van de pioniers op het gebied van deze groep anarchisten, vertelt hij dat het geen paradox is om het nationale te verbinden met het anarchisme. Volgens hem is het nationale idee terug te vinden in verschillende theorieën betreffende het anarchisme. “Van Proudhon tot Bakoenin, via Gustaaf Landauer of zelfs Nestor Makhno. Diegenen die deze realiteit overslaan, of deze feiten negeren, of in het beste geval proberen te negeren, doen dit omdat het te zeer in strijd is met hun ideologische dogma’s.” Het woord ‘nationaal’ slaat niet terug op een territorium of een natiestaat maar op raciale identiteit, wat volgens deze anarchisten een natuurlijk facet is van het menselijke ras. Volgens de Amerikaanse groep ‘Folk and Faith’ zijn nationaal-anarchisten ware aanhangers van biodiversiteit, maar streven wel naar raciaal separatisme. In een uitleg op de website van de NAM neemt men afstand van raciale haat.

logo National Anarchists

“We are not supremacist, racist, statist or totalitarian.” En men vervolgt door te stellen dat het ras definieert wie ‘we’ zijn. Het zorgt voor een identiteit. Nationaal-anarchisten uiten hun angst voor een veranderende wereld die een monotone eenheidsworst zal worden, waar slechts de ‘coffee-coloured’ een uniforme mensheid vormen. Multi-racialisme zal de doodsteek zijn voor de biodiversiteit. Vandaar dat deze anarchisten streven voor het behoud van alle verschillende rassen op aarde. Het seperatisme waar de extreemrechtse anarchisten op doelen is voor hen de enige oplossing om de organische, natuurlijke, balans te herstellen. Dus geen deportaties of vernietiging zoals de nazi’s en de sovjets dat hebben gedaan, dat is in hun ogen inhumaan. De taak van nationaal-anarchisten is om kleine gemeenschappen te stichten die gebaseerd zijn op hun eigen raciale en culturele waarden. “The maxim of the future will be respect for others and unity in diversity.”

 

Duidelijkheid

 

Inmiddels bestaan er wereldwijd diverse groepen die zich tooien met het label ‘nationaal-anarchisme’. Echter, de meeste organisaties lijken in de praktijk een internetbestaan te leiden met websites waarop kritische rechtse artikelen worden gepubliceerd. In hoeverre er sprake is van daadwerkelijke groepen is maar de vraag. Ook wat deze groepen in praktijk brengen van hun idealen is erg mager.

Twee NAM-leden in actie

Een revolutie vanuit deze hoek valt in ieder geval niet te verwachten. Black Front Press publiceerde de afgelopen jaren diverse boeken over het thema ‘nationaal-anarchisme’. Zij dragen hiermee bij aan de verbreding van het concept. Een concept dat zeker behoort tot het extreemrechtse gedachtegoed, ondanks dat nationaal-anarchisten dit zullen tegenspreken.

 

 

 

(Dit artikel verscheen eerder in Buiten de Orde nr 1 2015, jaargang 25)

Reacties uitgeschakeld voor Extreemrechtse anarchisten

Aanvoerder van het Mehter-orkest

Binnenland, Cultuur, Extreem-rechts, Politieke partijen

Grijze Wolven domineren protest tegen genocidemonument

Posted on 21 april 2017

 

Het is zaterdag 1 juni 2014. Enkele duizenden Turken protesteren in Almelo tegen het genocidemonument dat daar op 24 april door de Armeense gemeenschap op een privé-terrein is onthuld. Media omschrijven de protesten als ‘gemoedelijk’ met gezang, gejuich en geklap. Haast een feestelijke stemming. En dat is precies het beeld dat voor buitenstaanders moet worden opgeroepen. Echter, gangmakers achter dit ‘feestgevoel’ zijn nationalistische en extreemrechtse Turken.

 

Een snelle overview van het aanwezige publiek levert al genoeg stof op tot gefronste wenkbrauwen. Van alle aanwezige personen met een vaandel zwaait de overgrote meerderheid met de Turkse vlag. Enkelen dragen een rode banier met zich mee, waarop drie witte halve manen te zien zijn. Deze vlag is de oorlogsvlag van het Osmaanse Rijk. Vooraan, bij het podium spelen enkele mannen marsmuziek. Zij zijn gekleed in traditionele Osmaanse kledij en behoren tot een van de Mehter-orkesten die Europa rijk is. Het oorspronkelijke Mehter-orkest is het oudste militaire orkest van Europa en is vooral geliefd bij Turkse nationalisten. Zij associëren het met de ‘glorieuze’ tijden van het Osmaanse Rijk.

 

Wrang

 

Het is redelijk wrang te noemen dat een Osmaans legerorkest in traditionele kledij optreedt tijdens het protest in Almelo, temeer omdat onder het bewind van het Osmaanse Rijk de Armeense genocide heeft plaatsgevonden.

Aanvoerder van het Mehter-orkest

Maar het is niet de enige provocatie die te horen is, want Ilhan Askin, een van de sprekers, zweept het publiek op tot het naroepen van een leus. ”,Karabach is het graf van de Armeniër” schreeuwt de man vol emotie door de microfoon. Het publiek reageert en de spreker herhaalt de leus . Karabach ligt in het uiterste zuiden van de Kaukasus en kan worden aangemerkt als betwist gebied. Deze regio maakt officieel deel uit van Azerbeidzjan, maar mag in de praktijk vrijwel geheel als zelfstandige staat worden gezien. Het overgrote deel van de bevolking is namelijk van Armeense afkomst die streeft naar zelfbestuur. Daarin vindt zij steun van het nabij gelegen Armenië.

 

Geen discussie

 

Binnen de extreemrechtse beweging onder Turken bestaat er een stroming die een groot Turkije nastreeft, het zogenaamde ‘pan-Turkisme’. Iedereen die binnen het aan Turkije verwante gebied valt wordt gezien als Turk. Azerbeidzjan valt ook onder dit rijk. Ilhan Askin, vertegenwoordiger van de Azerbeidjaanse Vereniging Nederland, die overigens een lidorganisatie is van de extreemrechtse Turkse Federatie Nederland, ageert via de aanwezige pers tegen het Armeense monument. Al eerder publiceerde deze vereniging op haar website een open brief tegen het gedenkteken. “Elk jaar in april krijgen we met een grote groep Armeense lobbyisten te maken die hun interne problemen met Turkije willen projecteren op Nederland. Wij, als ondergetekenden, verklaren hierbij geen Nederlandse inmengingen te willen in buitenlandse zaken waar wij als Nederlanders niks mee te maken hebben. Zonder de discussie aan te gaan of er sprake was van genocide in 1915, vinden wij het onredelijk om een Armeens monument te moeten dulden in Nederland, in het bijzonder in Almelo”, aldus de verklaring.

 

Gedenksteen

 

Een van de organisatoren van de protestbijeenkomst is de Turkse Federatie Nederland, een dekmantel van de Grijze Wolvenpartij Milliyetçi Hareket Partisi (Partij van de Nationalistische Actie, MHP). Erin Ugurlu van de Turkse Federatie Nederland ontkent in een interview met een plaatselijke journalist de genocide op Armeniërs. Deze uitspraak vindt een gewillig oor bij de demonstranten. Zo draagt een van de aanwezigen een bord met zich mee met de tekst: ‘Een monument gebouwd op leugens’.

De deportatie van de Armeense bevolking

Murat Gedik, die namens de Turkse Federatie de pers te woord staat, meent dat de Armeniërs de Turken ten onrechte beschuldigen van massamoord en vindt het woord ‘genocide’ op het herdenkingsmonument niet acceptabel. Hij eist onder andere dat het woord van de gedenkzuil verdwijnt en wil dat de gemeente alle vergunningen betreffende het gedenkteken intrekt. Ook wil hij dat de stenen ter gedachtenis aan de massamoord verdwijnen.

 

Ontkennen

 

Een andere organisator van de protestactie is de Almelose politicus Ugür Çete. In interviews noemt hij de genocide op de Armeense bevolking ´de 1915-kwestie´. Door het een ‘kwestie’ te noemen ontdoet hij het van alle negatieve contonaties. Het ontkennen van deze genocide is een bekend fenomeen binnen de Turkse nationalistische en extreemrechtse gemeenschap. Vanaf de jaren zestig vraagt de Armeense bevolking aandacht voor deze massamoord en de reacties van de opeenvolgende Turkse regeringen waren identiek, namelijk ontkenning of bagatellisering. Een groot deel van deze ontkenning is terug te voeren op een pamflet uit 1916 waaruit zou blijken dat Armeniërs collectief hoogverraad tegen de Turkse staat hebben gepleegd. Deportatie van de overgebleven Armeniërs zou een gunst van de staat zijn geweest om hen te verwijderen uit de oorlogszones. Volgens dit pamflet zou er geen sprake zijn geweest van stelselmatig en opzettelijk doden van deze bevolkingsgroep. Inmiddels blijkt dat Armeniërs wel degelijk regelmatig werden blootgesteld aan pogroms, executies en onteigening.

 

Punt

 

In Almelo spreken op deze zaterdag in juni diverse sprekers hun hoon uit over het gedenkteken van de genocide op de Armeense bevolking. Het publiek klapt. Ondertussen luisteren demonstranten naar nationalistisch getinte liederen zoals het nummer ‘Ölürüm Türkiyem’ (Ik sterf voor jou, Turkije) van de Grijze Wolvenmuzikant Mustafa Yildizdogan. Uit volle borst zingen mannen en vrouwen mee met het refrein. Grijze Wolvenorganisaties hebben hun (politieke) punt gemaakt. Om deze dag, zoals de media die hebben omschreven, als ‘gemoedelijk’ te typeren betuigt van weinig kennis van zaken. Het was een politieke bijeenkomst waar de Armeense gemeenschap het wederom moest ontgelden en waar nationalistische en extreemrechtse sentimenten die middag zijn aangewakkerd.

 

 

Dit artikel verscheen eerder in Buiten de Orde #3 2014

Reacties uitgeschakeld voor Grijze Wolven domineren protest tegen genocidemonument

Ernst Jünger: icoon van nieuwrechts

Binnenland, Buitenland, Cultuur, Extreem-rechts, Overig

Ernst Jünger: icoon van nieuwrechts

Posted on 16 februari 2017

Oorlog is dood, verderf en vernietiging. Schrijvers putten uit deze ellende hun inspiratie. Na het einde van de Eerste Wereldoorlog verschijnen diverse oorlogsboeken, waarvan de novelle ‘Im Westen nichts Neues’, of ‘All Quit on the Western Front’, zoals de meeste mensen het boek uit 1928 kennen, verreweg de bekendste is. Binnen extreemrechtse kringen geniet het oorlogsdagboek ‘In Stahlgewittern’ van de Duitse schrijver Ernst Jünger hoog aanzien. Het boek en de schrijver vormen voor veel nieuwrechtse (lees: extreemrechtse) muzikanten een bron van inspiratie.

 

Het is 20 augustus 2011. Op het podium in Leipzig kondigt Michael Moynihan, bandleider van de Amerikaanse band Blood Axis, het nummer ‘Storm of Steel’ aan. “This song is inspired by one of the greatest German writers of the last century, he lived for a century, Ernst Jünger, and his terrifying diaries about what it was actually alike and there is nothing very glamourous about it”. ‘Storm of Steel’ is de Engelse vertaling van het oorlogsdagboek ‘In Stahlgewittern’, een boek dat niet geschreven is om de gruweldaden te ontkennen, maar om ze juist tot een orgastisch moment te verheerlijken. “Der Kämpfer, dem während des Anlaufs ein blutiger Schleier vor den Augen wallt, will nicht gefangen nehmen, er will töten. Er hat jedes Ziel aus den Augen verloren und steht im Banne gewaltiger Urtriebe. Erst wenn Blut geflossen ist, weichen die Nebel aus seinem Hirn; er sieht sich um wie aus einem schweren Traum erwachend. Erst dann ist er wieder ein moderner Soldat, imstande, eine neue taktische Aufgabe zu lösen”, aldus een tekstcitaat uit het boek. En Moynihan vervolgt zijn refrein:’Sing! For life, in storms of steel, Strength! Through strife, in storms of steel”.

 

Nederland

 

Ook enkele Nederlandse projecten hebben in het verleden zich geprofileerd met Ernst Jünger en het oorlogsdagboek. Zo verscheen op het Duitse verzamelalbum ‘Der Waldgänger’, een lp die is uitgegeven ‘ter herinnering aan de Duitse strijder, schrijver en filosoof Ernst Jünger’, de Amsterdamse band Ciceron Trojan. Het enige bandlid beklaagde zich in september 2004 bij de redactie van Alert! over de wijze waarop Ernst Jünger beschreven werd in een artikel. Ook La Reine Noir uit Limburg neemt deel aan deze verzamel lp en brengt het lied ‘Storm of Steel’ ten gehore. Belangrijkste man achter dit project was al eerder betrokken geweest bij een organisatie die zichzelf afficheerde met de titel van het oorlogsdagboek. ‘In Stahlgewittern, internet magazine for the Pan European avantgarde’, luidde de volledige titel. In januari 2001 probeerde de organisatie een concert te organiseren in Venlo met twee bands die toen ook onder vuur lagen vanwege nieuwrechtse sympathieën. ‘In Stahlgewittern’ distantieerde zich van extreemrechtse politiek en schreef:”We zijn geen politiek of racistisch internetblad. We willen alleen onze hobby delen met anderen”. Daarnaast liet de concertorganisator weten dat de naam ‘In Stahlgewittern’ niets te maken had met het gelijknamige boek van Ernst Jünger, maar met een verzamel lp onder dezelfde naam. Jaren later neemt hij met zijn band toch deel aan de hierboven genoemde verzamel lp ter ere van de Duitser …. De titel ‘Der Waldgänger’ is overigens vernoemd naar wat Jünger omschrijft als een mens die intellectueel onafhankelijk is van zijn gemeenschap en bereid is tot weerstand tegen de staat. Hij verwoordt dit type mens in zijn boek ‘Der Waldgang’, waarin hij de spirituele teloorgang van de moderne westerse maatschappij bekritiseerd en waar het bos een metafoor is om zich terug te trekken om de destructieve krachten van de moderne samenleving te weerstaan.

 

Nationalisme

 

Ernst Jünger

De Duitse schrijver stak zijn nationalisme niet onder stoelen of banken en hij wenste dat zijn boek ‘In Stahlgewittern’ in iedere huiskamer in Duitsland zou komen te liggen. Hij meende dat het boek kon bijdragen aan de opbouw van het vaderland. Andere boeken, zoals ‘Das Waldchen 125’ en ‘Feuer und Blut’ dienden ook als radicalisering van het revolutionaire nationalisme. Jünger verlangde naar een autoritaire staat die orde moest scheppen in de politieke en culturele chaos die de Weimar Republiek in zijn ogen had veroorzaakt. Zijn boeken die doordrenkt zijn met heroïsche heldendaden, nationalisme en esthetisering van oorlog en geweld dreef hem langzaam in handen van de nazi’s. In ieder geval profiteerden de nazi’s van zijn legitimatie van fascisme in de culturele sfeer. Zijn kritiek op joden werkte als bevestiging op de mannen van Hitler, die hem spontaan een zetel namens de NSDAP in het parlement aanboden. Jünger bedankte hier vriendelijk voor.

 

Kritiek

 

In zijn boek ‘Auf der Marmorklippen’uit 1939 reflecteert hij min of meer zijn visie en desillusie op een autoritaire staatsopvatting. Ook komt hierin onder andere zijn kritiek op het nationaal-socialisme naar voren. Het boek ‘Auf den Marmorklippen’ komt net voor het uitbreken van de oorlog uit en gaat over een kleine kolonie van een monnik, die door een barbaarse buitenwereld wordt bedreigd. Jünger beschrijft hierin eigenlijk een scheidslijn tussen zijn maatschappij zoals hij die voor ogen had, namelijk een esthetische, beschaafde maar assertieve gemeenschap van gecultiveerden en die van het grote cultuurloze en barbaarse rijk. Duidelijk mag zijn dat met het laatste Hitlers Derde Rijk werd bedoeld. Diverse muzikanten beroepen zich op dit boek, zoals de Duitse Neofolk/Industrial-band Sagittarius dat ook doet.

 

Notendop

 

Voordat WO1 uitbrak, vocht de Duitse schrijver mee in het Vreemdelingen Legioen, maar zijn vader haalde hem hier uit. Na het uitbreken van WO1 diende Ernst Jünger als vrijwilliger en raakte diverse keren gewond. Voor zijn bewezen heldendaden kreeg hij diverse militaire onderscheidingen. Ook nam hij deel als soldaat in WO2, maar had hier nauwelijks iets kunnen verrichten. In zijn boek ‘Strahlungen’ verwerkt hij zijn ervaringen uit WO2. Ongestraft blijft de schrijver niet. Na de oorlog weigerde hij een denazificatieformulier te ondertekenen en kreeg een publicatieverbod van vier jaar opgelegd. Eind 20ste eeuw lijkt hij te zijn gerehabiliteerd en krijgt een politieke rol in het umfeld van de Christlich Demokratische Union Deutschlands, een gematigde christelijke centrumrechtse partij. Op 17 februari 1998 overlijdt de schrijver.

 

Bijdrage

 

Jünger was een cultuuraristocraat, met een hoogst intellectualistische en elitaire visie op de samenleving. Zijn antimodernistische opvattingen, evenals zijn esthetisering van geweld en daadkracht vallen bij een deel van de nieuwrechtse beweging in goede aarde. Hij is hiermee verworden tot een voorbeeld van deze denkrichting. Het is daarom niet verwonderlijk dat bands aan de rechter zijde van het politieke spectrum zich regelmatig inlaten met de geschriften van deze Duitser. Zonder dat de bands meteen gebrandmerkt worden als neonaziband, kunnen ze vrijwel ongestoord bouwen aan een extreemrechtse tegencultuur. Een cultuur die spreekt via gedichten en symbolen. Het gebruik van Jüngers oorlogsdagboek ‘In Stahlgewittern’ en zijn ideeën dragen daar zeker een steentje aan bij.

 

 

Dit artikel verscheen eerder in Buiten de Orde #2  2014

Reacties uitgeschakeld voor Ernst Jünger: icoon van nieuwrechts

the_quest_for_an_ideal_youth_in_putin_russia_back_to_our_future_history_modernity_and_patriotism_according_to_nashi_200_by_ivo_3838265785

Actiegroepen, Antifascisme, Buitenland, Extreem-rechts, Overig, Reconstructie

Omgevallen boekenkast

Posted on 28 december 2016

De laatste tijd is er veel te doen over Vladimir Poetins vervolging van politieke tegenstanders. Onlangs kwam er twee Engelstalige boeken uit over Poetins Rusland. ‘The Quest for an Ideal Youth in Russia, Back to Our Future! History, Modernity and Patriotism according to Nashi’ door Ivo Mijnssen (zie www.ibidem-verlag.de, ) the_quest_for_an_ideal_youth_in_putin_russia_back_to_our_future_history_modernity_and_patriotism_according_to_nashi_200_by_ivo_3838265785gaat over de zogenaamde democratische, antifascistische jongerenbeweging Nashi. Door Poetin opgericht om zijn denkbeelden over nationale identiteit bij a-politieke jongeren salonfahig te maken, met de nadruk op een sterke staat, economische kracht en ‘Russische eenheid’ tegen binnenlandse en buitenlandse vijanden. En een geïdealiseerd verhaal over Rusland ‘Great Patriotic War’ tegen Nazi-Duitsland van 1941-1945. Het lukte Nashi om een grote groep jonge Russen te mobiliseren met een mix van emotionele oproepen en handig gebruik van politieke symbolen. De tweedelige studie belicht onder andere de oprichting van Nashi in 2005, de rol van de beweging in het conflict met Estland over de verwijdering van het beeld van de ‘Bronzen Soldaat’ en de organisatie van het International Youth Forum in de zomer van 2010. Een ander Engelstalig) boek is van Marcel van Herpen ‘Putinism. The slow rise of a radical right regime in Russia’, uitgegeven door Palgrave Macmillan (www.palgrave.com). De auteur vergelijkt gedetailleerd de vele en vaak verrassende overeenkomsten tussen Poetins’ regime en dat van de Weimar Republiek en Mussolini’s Italie. Samen met gelijkenissen met het Bonapartisme van Napoleon en het post-moderne populisme van Silvio Berlusconi, komt de auteur tot een hybride systeem dat hij labelt als ‘Fascism-Lite’, met een sterke kern van ultranationalisme, militarisme en neo-imperialisme.

 

 

In Duitsland kwamen wederom een aantal boeken uit die verband houden met de neonazistische terreurorganisatie NSU, tegen wiens overgebleven lid en ondersteuners op dit moment een rechtszaak loopt. De NSU kon 13 jaar lang ongestoord haar gang gaan en vermoordde negen migranten en een agente, pleegde bomaanslagen (waaronder een spijkerbom in Keulen) en beroofde talloze banken om hun operaties te bekostigen (zie www.alertmagazine.nl/?p=883). nsu-koplex-400x400Wolf Wetzel stelt in zijn boek ‘Der NSU-VS-Komplex’ (uitgegeven door www.unrast-verlag.de, 12 euro) de vraag waar de NSU begint en waar de staat ophoudt. Negen keer rechercheerde de politie in het ‘buitenlandse milieu’, daarmee de slachtoffers verdacht makend. Toen bekend werd dat het dezelfde terreurcel was geweest, werden er in alle geledingen van politie en inlichtingendiensten blunder op fout gestapeld: bewijzen verdwenen, rapporten achtergehouden, stukken door de papiervernietiger gehaald… Wetzel gaat in zijn onderzoek op zoek naar wat de inlichtingendiensten kostte wat kost verborgen willen houden. Sabine Rennefanz groeide net als de NSU’ers op in de toenmalige DDR en gaat in haar boekeisenkinder ‘Eisenkinder, Die Stille Wut der Wendegeneratipon’ (uitgegeven door luchterhand-literaturverlag.de, 19,50) op zoektocht naar hoe het kan dat jongeren uit hetzelfde milieu zo verschillend terecht kunnen komen. Hoewel, Rennefanz kwam terecht in een radicale christelijke sekte, vlak nadat de muur viel. De vader van Semiya Simsek, Enver, was het eerste slachtoffer van de NSU: op 9 september 2000 werd Enver Simsek, die een bloemengroothandel in Nurnberg runde, met acht schoten om het leven gebracht. Zijn dochter was toentertijd 14 jaar oud en heeft nu een boek ‘Schmerzliche Heimat’ schmerzliche-heimatover de gevolgen van de moord op haar vader op haar familie, die jarenlang in het verdachtenbankje zat, geschreven. Zij schetst hoe haar familie bijna uit elkaar viel, over de politie-onderzoeken en kreeg uiteindelijk inzage in alle dossiers. Uitgegeven door Rowohlt, Berlijn. (21,50 euro). Voor de echte diehards is er dan nog het gebundelde onderzoek (net iets dikker dan een telefoonboek) van de onderzoekscommissie van het Duitse parlement: verslagen, inclusief talloze voetnoten, van alle hoorzittingen die gedurende 16 maanden over alle openstaande vragen en fouten van de inlichtingendiensten gehouden zijn. Zie www.betrifft-gesetze.de Overigens houden onze collega’s van Apabiz uit Berlijn via Twitter en een watchblog de (rechts)-zaken goed in de gaten. Tot slot, en dan laten we de NSU achter ons, het boek rechten-terror-in-deutschland‘Rechten Terror in Deutschland, Eine Geschichte der Gewalt’ door Olaf Sundermeyer (www.chbeck.de, 16,95). Hij laat indringend zien hoezeer extreemrechts geweld in Duitsland aanwezig is, van de aanslagen op het oktoberfeest in Munchen in 1980, via de pogroms in Rostock en Hoyerswerda en de aanslagen in Molln en Solingen tot aan de aanslagen van de NSU. Maar ook alles wat daartussen inzit: het alledaagse geweld tegen andersdenkenden, daklozen, Roma en Sinti, kortom iedereen die niet in het volkse ideaalbeeld van de neonazi’s past.

 

 

 

Dit artikel werd eerder gepubliceerd in Buiten de Orde nr 1, 2014, jaargang 24

Reacties uitgeschakeld voor Omgevallen boekenkast

OUDERE ARTIKELEN